Het is even stil geweest, maar we zijn weer terug vanuit het roze huisje! De reden van de stilte was dat ik druk bezig ben met het op orde brengen en bijhouden van mijn huishouden. En we zijn al heel ver gekomen. Ik ben daar ook heel erg trots op! Want het was echt een chaos.

Het is best moeilijk om uit te leggen hoe moeilijk en ingewikkeld een simpele afwas, strijkbeurt of een slinger met de dweil kan zijn als je niet helemaal lekker in je vel zit. Iedereen heeft wel eens een baaldag of een dag waarop je het liefst gewoon lekker even niets wil doen. Daar is niks mis mee. Maar met psychosegevoeligheid (in mijn geval) kan een afwas aanvoelen alsof je net een nieuw huis hebt, het kaal is opgeleverd en dan ben je ook niet handig. Waar begin je in hemelsnaam? De vloer, de muren, verven, behangen?

Nou dat gevoel en effect kan een simpele afwas ook op je hebben als ik even niet 'helder' ben in mijn hoofd. Maar wat ik absoluut niet wil is dat de psychosegevoeligheid mijn leven gaat bepalen! Dus heb ik een schriftje gepakt en hou ik dagelijks bij wat ik doe en hoe ik ervoor sta met betrekking tot psychotisch zijn en hoe erg ik psychotisch ben. Ik geef dit aan met 5 kleuren:
Groen = stemvrij (zeldzaam, maar het komt bij me voor)  
Bruin = sluimerend (wat een normale dag is met stemmen zonder dat ik er last van heb)
Oranje = licht psychotische neigingen (denk aan wantrouwig worden, meer last van stemmen)
Rood = psychotisch (stemmen worden dermate erg, hallucinaties zijn niet meer te negeren)
Paars = full-blown psychose

Ik doe dit nu anderhalve maand en ik kan met trots zeggen dat ik in die tijd en zelfs daarvoor al geen psychoses meer heb gehad en ik mijn psychotische klachten steeds meer leer te reguleren. Weet wel, dit is me absoluut niet gelukt in een dag! Dit vergt tijd, geduld en toewijding van jezelf, maar ook je omgeving (inclusief therapie-omgeving).

Wanneer is de tijd daar?

Nu het de goede kant op gaat, ik meer durf en kan ondernemen en langzaam meer energie en conditie krijg gaat langzaam ook weer mijn wereld vergroten. Je gaat weer nadenken over waar je nu staat in het leven en ja, je gaat je vergelijken met anderen. Dit hoeft niet iets negatiefs te zijn, het kan ook een motivatie worden om langer in de 'bruine zone' te zitten en geen 'paarse zones' meer te hoeven ervaren.

Als 30 jarige die heeft gewerkt, een HBO-opleiding heeft geprobeerd, een yoga-opleiding heeft gedaan en op haar 27e de helft van een VWO-opleiding heeft gedaan en er allemaal uiteindelijk niet in is geslaagd om er iets mee te doen, kan ik me best mislukt voelen. Klinkt heel hard, maar er zijn dagen dat ik denk: is dit dan het enige wat ik kan? En wat wil ik nog bereiken MET psychosegevoeligheid?

Al deze vragen heb ik meegenomen naar mijn therapeute. Heel rustig legde ze me uit dat ik in een soort grijs gedeelte zit. 'Wil je gaan werken? Wil je terug naar school en je VWO alsnog afmaken? Yoga langzaam weer doen? Wil je HBO gaan doen? Of vrijwilligerswerk? Al deze vragen kan je niet beantwoorden omdat je niet weet wat het je op zal brengen. Ook op energieniveau. Want kan je wel bijvoorbeeld gaan werken - al is het vrijwilligerswerk - en hou je dat wel vol?' Ondertussen zat ik driftig te knikken omdat het precies is wat ik me afvroeg.

Ze ging verder: 'Er zijn soms activiteiten of ervaringen waarbij je nu denkt van 'jeetje, dat gaat me energie kosten', maar het gaat je ook energie opleveren. Je zit nu precies in dat grijze gedeelte waarin je een beslissing wilt/kunt gaan maken. En alleen jij kan dat'.

Best wel diep vond ik dat, en heb er ook best over na zitten denken. En er is een ervaring die ik altijd al heb willen ervaren. Uiteraard heb ik dit besproken met Glenn en zelfs met mama en via mail met Iris Sommer en mede dankzij hun enthousiasme heb ik voor mezelf de beslissing genomen en keuze gemaakt waar ik heen wil. En uiteraard, samen met Glenn, de drie konijntjes en ook met de chaos die psychosegevoeligheid met zich mee kan brengen.

Gecombineerd met de steun van mama en Iris Sommer weet ik dat dit me gaat lukken en ik ga bepalen hoeveel impact de psychosegevoeligheid hierop gaat hebben, omdat ik weerbaarder ga en wil worden zodat ik mijn droom misschien al aankomend jaar kan gaan vervullen. Wat die droom is, hou ik nog even geheim en lezen jullie de volgende keer in mijn nieuwe blog wat de tweede blog zal zijn in een blog-serie. Want ik ga jullie allemaal meenemen tijdens deze gekozen weg!

Aan alle lezers, dankjewel voor het lezen en dikke fluffe-knuffels vanuit het roze huisje.
 

Taschaa & Glenn kennen elkaar vanaf hun jeugd en hebben sinds 2006 een relatie. Ze kwamen erachter dat Taschaa psychosegevoelig is. 7 dagen per week, 24 uur per dag hoort, ziet en ruikt Taschaa dingen die een ander niet ervaart. In 2015 kwam Taschaa bij ons in behandeling op de poli psychose. Ze volgde onder meer het Zorgprogramma Stemmen horen.

Taschaa en Glenn wonen inmiddels samen. De zorg voor Taschaa vraagt ook veel van Glenn. Hoe is het om te leven met psychosegevoeligheid, de moeilijke tijden, de chaos, de rust na een psychose en het op adem komen, de grapjes over wat is gebeurd? Taschaa en Glenn delen het in deze blog.