Dian: ‘Deze periode laat zich het best typeren als rauw en rouw. Rauw vanwege de pijn in mijn hoofd en rouw om wat ik niet meer kan. Het voelt alsof ik mijn leven kwijt ben.’

‘Begin 2013 bel ik de afdeling Revalidatie van het UMC Utrecht Hersencentrum. Trillend, totaal verstijfd, ten einde raad. Zodra ik iemand aan de lijn krijg, begin ik te huilen. De vrouw weet me tot rust te brengen en luistert naar mijn verhaal. Zo warm, zo betrokken. Ik vertel hoe slecht het met me gaat. Ze bevestigt dat het goed is dat ik bel, dat ze er juist zijn voor mensen zoals ik. Eindelijk kan ik ergens terecht, eindelijk gaat iemand me helpen. Geweldig. Dat moment vergeet ik nooit meer.

Bijna anderhalf jaar daarvoor heb ik mijn hoofd tegen een balk gestoten. Voluit. Het gebeurt thuis, als ik de zoldertrap opren. Meteen weet ik dat het niet goed is. Hoe erg het is, blijkt pas later. Ik blijf last houden van druk in mijn hoofd. Twee maanden later zit ik bij een neuroloog. Op een MRI-scan is een bloedpropje te zien in een van de zijventrikels van de hersenen.

Ik word doorgestuurd naar een hersenchirurg in het UMC Utrecht. Om de druk in de hersenen te verminderen, is een operatie noodzakelijk. In mei 2012 vindt de ingreep plaats. Technisch gezien is alles geslaagd. De druk is afgenomen, het hersenvocht kan weer beter rondgaan. In eerste instantie ben ik hartstikke blij. Al vrij snel ga ik weer voor halve dagen aan het werk.

Fysiek en psychisch

In de loop van de tijd kom ik erachter dat de dreun meer gevolgen heeft. Fysiek en psychisch. Ik houd last van mijn hoofd. Hoe meer prikkels, hoe scherper de pijn. Pijn invalideert en vermindert het concentratievermogen. Dat belemmert me zowel thuis als op het werk. Het lukt me niet de stap van vier naar vijf uur per dag te maken. Ik loop vast. Langzaam maar zeker kom ik in een zwart gat terecht.

Via via kom ik op het spoor van de revalidatiemogelijkheden. Vreemd dat niemand in het ziekenhuis me hierop heeft gewezen. Niet bij de intake en niet na de operatie. Dat heb ik echt gemist. Als je je been gebroken hebt, krijg je toch ook fysiotherapie? Inmiddels weet ik hoe ingrijpend hersenletsel kan zijn. Uit eigen ervaring en door er veel over te praten en te lezen.

Binnen een week na het eerste telefoontje zit ik met mijn man bij de revalidatiearts. Ze hebben aangevoeld hoe hard het nodig was. Onder supervisie van de arts ga ik aan de slag met een klinisch psycholoog, een maatschappelijk werker en een ergotherapeut. Ik ben super gemotiveerd. Vier maanden lang doorloop ik een intensief programma. Gericht op verwerking, inzicht in mijn familie- en werksituatie en evenwicht in mijn dagelijks leven.

In oktober 2013 ben ik zover dat ik weer hele dagen kan gaan werken. Totdat anderhalf jaar later het lot opnieuw toeslaat. Door een ongelukkige beweging stoot ik mijn hoofd aan de knop van een keukenkastje. Zo hard, dat ik een zware hersenschudding heb. Weer moet ik me ziekmelden. Na het een week of zes te hebben aangekeken, meld ik me voor de tweede keer bij de revalidatiearts.

Rauw en rouw

Deze periode laat zich het best typeren als rauw en rouw. Rauw vanwege de pijn in mijn hoofd en rouw om wat ik niet meer kan. Het voelt alsof ik mijn leven kwijt ben. Ik kan niet meer terug naar de verantwoordelijke baan die ik had. Ik kan nooit meer op dat niveau functioneren. De vraag is òf ik nog kan werken. Ik moet mijn leven opnieuw vormgeven. Dat is een zoektocht en daar zit ik nu middenin.

Gelukkig ben ik op de goede weg. Ik heb veel steun aan de geliefden om mij heen. En ik ben opnieuw fantastisch begeleid door het vertrouwde revalidatieteam. Sinds 2015 zit ik in de patiëntenraad van het Hersencentrum in het UMC Utrecht. Ik wil mijn kennis en ervaring over niet aangeboren hersenletsel graag delen en anderen zo helpen.

Aan de buitenkant is niets aan je te zien. Ook aan je gedrag valt vaak niets te merken. Daarom is het zo belangrijk erover te praten en hulp te zoeken. Blijf er niet in hangen. Revalidatie kan veel voor je betekenen. En betrek vooral ook je gezin erbij. Neem ze bijvoorbeeld mee naar de intake. Dan hoef je niet steeds uit te leggen wat je hebt. Het letsel blijft, maar je kunt er anders mee leren omgaan.’

Meer over revalidatiebehandeling

Polikliniek revalidatie