Mijn naam is Taschaa en woon samen met mijn lieve vriend Glenn in een klein roze - ja echt waar! - huisje. Daarnaast springen hier twee kleine konijntjes rond die nog geen jaar oud zijn. Eén huis, twee mensen, twee konijntjes en één psychose. Mijn psychose-gevoeligheid wel te verstaan. Kortom, een dolle boel soms!

Er zijn momenten van complete chaos, waarbij ik besef van tijd volledig kwijt ben, momenten waarop ik niet meer weet hoe ik een afwas moet doen, momenten waar mijn psychotische kwetsbaarheid mij volledig gevangen heeft, als een lieveheersbeestje in een kleverig web en de spin langzaam ontwaakt. Maar er zijn ook momenten van hilarische chaos, ook gecreëerd door mijn psychose-gevoeligheid. Momenten waarin er rust is en momenten waarin we wachten totdat de storm overwaait.

‘We’ zeg ik niet voor niets, want Glenn is er altijd als ik in dat web val. Hoewel hij me niet op kan vangen, blijft hij bij me en als ik weer bevrijd ben, dan zie ik hem als eerst. Daarom zeg ik ‘we’, want niet alleen ik maak de psychoses mee, maar ook hij.

De dag waarop alles veranderde

Ik kreeg mijn eerste psychose in 2005, een dag waarop alles anders werd. Ik herinner het me als de dag van gisteren, maar ik zag niet dat het een psychose was. Niemand eigenlijk. In dat moment hoorde ik stemmen, meerdere. En terwijl zij spraken stroomde er bloed van de muren. Alsof het gebouw begon te bloeden. Doodeng zou je zeggen, ieder ander zou gillend wegrennen, toch? Nou ik niet. De stemmen waren heel aardig, lief en betrokken waardoor ik eigenlijk niet eens lette op de bloedende muren. Ze zeiden dat ze er speciaal voor mij waren, alleen voor mij en dat niemand het mocht weten.

Zover ik me kon bedenken was het normaal. Ik bedoel, ik voelde me toch altijd al een beetje anders dus waarom zou dit niet-normaal zijn?
Haha, mis! Binnen een paar maanden waren ze 180 graden gedraaid. Ik was volledig in hun macht en inmiddels was ik zo ‘bewerkt’ door ze dat ik alles klakkeloos aannam.

Mijn realiteit was compleet anders, mijn identiteit afgenomen. Denk maar aan Pinokkio maar wel met touwtjes en de stemmen beheersen de touwtjes. Mijn spiegelbeeld was ook heel anders en wat de stemmen zeiden, begon ik te zien. Langzaam begon ik op één van hen te lijken. Ik was mens-af! Maar oh-wee als ik het tegen de Mens vertelde, dan volgenden er regels en dus hield ik mijn mond, hoe graag ik ook wilde dat iemand de realiteit zag net zoals ik.

Ons verhaal

Inmiddels weet ik wanneer mijn psychose-gevoeligheid niet met me aan de haal gaat, niemand kan ervaren wat ik precies ervaar. Wel weet ik dat ik niet de enige ben die hier last van heeft en alleen dat al is helend en geeft inzicht. Een stukje begrip.

En dat allemaal wil ik graag delen. Psychose en alles wat erbij komt kijken is niet alleen maar een verhaal over doem-en-verderf. Ik heb een psychose-gevoeligheid en soms last van een psychose, maar het maakt me niet wie ik ben, noch wie Glenn is en hoe hij mij ziet.

Dit wordt ons verhaal, vertelt vanuit mijn perspectief en vanuit Glenn’s perspectief. Want hoe is het voor ‘de omgeving’ om een geliefde in een psychose te zien? Wat moet je doen? Wat juist niet? Wat doe je daarna? En hoe zorg je voor jezelf? Ook hij heeft veel geleerd en wij willen met jullie ‘onze’ psychose delen.

Een leven van twee mensen, twee huppelende konijntjes, de chaos van een psychose en daarin toch elkaar vinden en een gezin vormen. Een leven van momenten waarin er tranen zijn van angst, tranen van wanhoop en gelukkig ook tranen van het lachen!

Welkom in ons roze, chaotische en gezellige huisje!

Taschaa en Glenn  

Taschaa & Glenn kennen elkaar vanaf hun jeugd en hebben sinds 2006 een relatie. Ze kwamen erachter dat Taschaa psychosegevoelig is. In 2015 kwam Taschaa bij ons in behandeling op de poli psychose. Ze volgde onder meer het Zorgprogramma Stemmen horen.

Taschaa en Glenn wonen inmiddels samen. De zorg voor Taschaa vraagt ook veel van Glenn. Hoe is het om te leven met psychosegevoeligheid, de moeilijke tijden, de chaos, de rust na een psychose en het op adem komen, de grapjes over wat is gebeurd? Taschaa en Glenn delen het in deze blog.