In mijn vorige blog gaf ik aan dat alledaagse bezigheden soms veel van mij vergen. Het voelt als jongleren op een eenwieler en de zijwielen zijn Glenn en alle mensen die ik heb mogen leren kennen, inclusief hun inzichten op de poli. Aan het einde schreef ik dat ik het zou hebben over humor als ons antwoord als ik/wij een psychose hebben gehad. Maar ik kies er even voor om dit heel even uit te stellen.

Het is namelijk de laatste paar weken niet echt makkelijk geweest. De ene psychose werd gevolgd door een andere en soms was ik in een constante psychotische toestand. Hoewel men niet direct iets aan mij merkte, voelde ik de ‘dreiging’ van de hallucinaties die weer zouden komen. Ook Glenn merkte dat er iets niet klopte. We probeerden zoveel mogelijk om in rustig vaarwater te blijven, maar dat lukte niet altijd. Gelukkig dobberen we weer een beetje verder en soms zijn de golven hoog, toch houden we het op onze manier droog. De rust keert langzaam terug en dat betekent dat ik de chaos in mijn huisje een beetje kan organiseren, mijn gordijnen weer iets vaker open doe, het balkondeur durf open te zetten en ik krijg zelfs weer zin om dingen te ondernemen.

Net als vroeger

Een van die dingen is naar buiten gaan en vorige week heb ik dan skeelers gekocht! Vroeger had ik ook skeelers en geloof het of niet, ik ging de half pipe op en af, deed mijn kunstschaats-trucjes op mijn skeelers en skeelerde de straat in en uit. Waarom juist nu weer? Hele goede vraag, en het antwoord is simpelweg: that’s me!

Gelukkig krijg ik de stimulans van mijn schoonzusje Fleur en samen skeeleren we inmiddels een heel end weg. Zelfs heuvels af! Dan moeten we wel wat overwinnen hoor, haha! Eerst aarzelen we  lang terwijl er kinderen voorbij racen, en dan gaan we toch, in volle vaart!! Ik moet zo nodig ook de rem eraf halen want dat deed ik vroeger ook, en uitrollen dus terwijl de dichtstbijzijnde bomen vlakbij water staan. Liever 100m verder dan een dikke plons.

Stemmen op skates

Om het nog leuker te maken zijn we zelfs naar het park gegaan met een half pipe en andere heuvels. Het voelt als in het Himalaya-gebergte. Tja, toch gaan natuurlijk. Ineens bedacht ik me dat al mijn stemmen achter me aan skeeleren, dat we allemaal die heuvel moeten trotseren. Ik bedoel: als we samen een psychose doormaken, wat kan een halfpipe dan voor kwaad…? En ik bleef overeind. Fleur ook trouwens. Trots dat we waren!

Ondanks onze overwinningen, ging het van de week wel even flink mis. Ik merkte het al toen mijn linker skeeler weggleed. BAM! Zo op het asfalt en dan ook nog achterover vallen. Maar met stem en al (tranen van pijn in mijn ogen) toch opgestaan en opnieuw gedaan. Als ik niet nog een keer was gegaan, zou ik helemaal niet meer durven dus weer: als we een psychose aankunnen dan ook nog een keer ervan af! En gelukt!!!

De laatste avonden plof ik uitgeput op de bank. Na Goede Tijden Slechte Tijden begin ik te gapen, mijn oogleden worden zwaar…heerlijk. Al neem ik nog wel een hulpmiddeltje zodat ik wel goed de nacht door kom.

Al met al waren het lastige, chaotische weken en is het nog niet helemaal weg, maar gelukkig  weet ik dat er vandaag wat rust in mijn hoofd is en de zon letterlijk schijnt…dus daar geniet ik flink van. Het weer kan zo omslaan!

Liefs en tot de volgende blog.

 

Taschaa & Glenn kennen elkaar vanaf hun jeugd en hebben sinds 2006 een relatie. Ze kwamen erachter dat Taschaa psychosegevoelig is. 7 dagen per week, 24 uur per dag hoort, ziet en ruikt Taschaa dingen die een ander niet ervaart. In 2015 kwam Taschaa bij ons in behandeling op de poli psychose. Ze volgde onder meer het Zorgprogramma Stemmen horen.

Taschaa en Glenn wonen inmiddels samen. De zorg voor Taschaa vraagt ook veel van Glenn. Hoe is het om te leven met psychosegevoeligheid, de moeilijke tijden, de chaos, de rust na een psychose en het op adem komen, de grapjes over wat is gebeurd? Taschaa en Glenn delen het in deze blog.