Ik ben Marith Lagendijk, 29 jaar oud. Samen met mijn hondje Tommie, woon ik in IJsselstein. Hij is echt mijn maatje en ik heb heel veel aan hem. Maar mijn moeder laat Tommie uit. Ik ben namelijk beperkt in mijn doen en laten door hallucinaties, waanbeelden, achterdocht en noem maar op. Alleen naar buiten durf ik niet. Met vertrouwde mensen lukt het vaak wel.

Als alles volgens plan verloopt, ga ik over een tijdje naar een huisje in een begeleid wonen project. Ik kijk er erg naar uit maar ik vind het ook erg spannend. Mijn vorige verhuizing is niet goed verlopen. Met veel hulp en in een psychose ben ik verhuisd. Sinds die tijd heb ik me nooit veilig gevoeld in mijn huis. Ook zijn mijn sociale contacten zo summier, dat het me fijn lijkt om met andere mensen in een complex te wonen, maar wel met mijn eigen plekje.  En het idee dat er 24 uur per dag iemand aanwezig is waar ik hulp aan kan vragen, is ook geruststellend. Behalve aan mijn moeder vraag ik nu niet snel om hulp. Waarschijnlijk vind ik straks niet zo moeilijk om een beroep te doen op de vaste begeleiding. Dat zal voor mijn moeder heel fijn zijn

Eerst nog wat meer over mezelf. Mijn diagnose is schizofrenie. Daar kan ik me (helaas) in vinden. Dag en nacht hoor ik stemmen, 37 in totaal. 10 vrouwen en 27 mannen en zijn continu aanwezig. Ik krijg opdrachten, hoor discussies en alle narigheid die je kan bedenken. Nooit wat positiefs, alles is negatief. Erg deprimerend en heftig.

Ik kom ruim 17 jaar voor behandeling in het UMC Utrecht. Zes jaar heb ik het Zorgprogramma Stemmen horen gevolgd. In die periode heb ik  veel mensen zien komen en gaan. Gelukkig had het programma, soms in combinatie met medicatie, bij veel mensen een goede invloed. Hoewel het bij mij helaas niet het gewenste effect had, vond ik het fijn om te kunnen praten met lotgenoten. We deelden ervaringen, strategieën over hoe beter om te gaan met de stemmen en kregen psycho-educatie. Dat maakte het wel wat dragelijker.

Tegenwoordig zit ik ook in de Patiënten Advies Groep van de afdeling Psychiatrie. Wij vergaderen maandelijks met vijf patiënten en een ondersteuner. Dan bespreken we waar we tegenaan lopen en wat er beter kan. Ook worden we gevraagd om advies te geven over bijvoorbeeld wetenschappelijke onderzoeken. Erg leuk om te doen.

Wie mij een keer wil zien, kan kijken naar een filmpje op YouTube. Daarin leg ik uit dat je helemaal niet “gek” hoeft te zijn als je schizofrenie hebt. Je hebt beperkingen, en inderdaad psychoses en onrealistische waarnemingen, maar daarom ben je nog niet gek!

Ik kijk erg uit naar het begeleid wonen en hoop dat het me een veilig gevoel geeft. Zo ver is het nog niet. In deze blogs vertel ik graag over hoe alles ga beleven. Maar ook over mijn schizofrenie. Zeker niet alleen over de nare dingen,  ook over gewone dagelijkse bezigheden.

Tot de volgende keer!

 

Marith Lagendijk heeft psychotische klachten sinds haar 12e. Sindsdien komt ze naar het UMC Utrecht Hersencentrum voor behandeling. Tegenwoordig ook omdat ze lid is van de Patiënten Advies Groep. Deze groep patiënten adviseert de afdeling psychiatrie. Gevraagd en ongevraagd. Marith zal zelfstandig gaan wonen in een begeleid wonen project. In deze blogs vertelt ze alles over de aanloop en over wat ze meemaakt in haar leven met Psychose.