Als ik in de war was, dan wilde ik weg. Ik wilde ergens naar toe waar niemand was. Ik wilde in mijn eentje overleven en zelfvoorzienend zijn. Ik wilde alleen zijn met mijn stemmen. Ik trainde hier ook voor. Ik oefende met weinig eten, ik sneed en brandde mezelf om te wennen aan pijn en ik deed geen gezellige dingen om te wennen aan de eenzaamheid. Ik was toen elf en dit was mijn waan.

Naar aanleiding van mijn gedrag van toen, het automutileren, het hallucineren en het afzonderen ben ik in de psychiatrie beland. Het heeft jaren geduurd, maar met opnames, antipsychotica en veel therapie verdween mijn wens om in mijn eentje te overleven naar de achtergrond. Ik had eigenlijk helemaal geen wensen meer. Ik ging doelloos door het leven, van de ene opname naar de andere. Veel van wat ik probeerde op te pakken mislukte. Terwijl anderen studeerden, uitgingen, leefden, zat ik op de bank apathisch voor mij uit te staren.

In al die jaren dat ik onder behandeling was in de psychiatrie is er veel voor mij gedaan. Veel artsen hebben meegedacht over hoe mijn psychotische klachten verminderd konden worden. Maar op het moment dat de klachten minder werden, zat hun taak erop en stond ik er weer alleen voor.

De periodes dat ik heel erg ziek was, waren niet de ergste. De periodes waarin ik probeerde iets van mijn leven te maken, maar daarin keer op keer niet slaagde, die waren vreselijk. Dat waren de momenten waarop ik geconfronteerd werd met mijn ziekte. Dat waren de momenten waarop ik het liefste hulp had gehad van de psychiatrie.

Voor mij was zulke hulp er nauwelijks. Als ik tijdens een opname meer wilde dan koffie drinken, sigaretten roken en mandala's tekenen, dan was ik lastig. En als ik later vroeg om hulp bij afbouwen van medicijnen, begeleiding bij wonen of zoeken naar werk, dan bleek dat daarin maar weinig mogelijk was.

Ik moest tevreden zijn met hoe het ging, maar dat was ik niet. Ik wilde net als iedereen ook nieuwe dingen doen, uitgedaagd worden, kansen krijgen en mezelf ontwikkelen.

En dat heb ik gedaan. Zonder hulp van instanties, maar met de steun van mijn ouders, zussen en broer. Ik doe nu wat ik altijd al wou. Wat vroeger mijn waan was, is nu werkelijkheid geworden. Over twee maanden ga ik naar de Alpen, een trektocht maken door de bergen. Solo, zelfvoorzienend en op mijzelf aangewezen. Ik heb al veel van zulke tochten gedaan en ben inmiddels een ervaren bergwandelaar. In tegenstelling tot vroeger wil ik niet meer afzien, ik wil  juist genieten. Ik straf mijzelf niet als er iets fout gaat, maar leer daarvan. Ik heb nog steeds schizofrenie en heb daar elke dag last van, maar ik heb ook doelen, plannen, dromen en daardoor levenslust.

Ik zou heel graag willen dat mensen die verlamd zijn geraakt door hun psychiatrische ziekte of de behandeling daarvan, ook de kans krijgen om hun dromen waar te maken. Dus hierbij een oproep van mij aan de hulpverlening: Naast het behandelen van de symptomen, help ons ook met zoeken naar iets waar ons vlammetje weer van gaat branden. Wakker het vlammetje aan tot er weer vuur is. Probeer iets te vinden om ons leven weer leuk te maken. Muziek, sport, tekenen, het maakt niet uit, als er maar iets is.

Help mensen met een psychiatrische ziekte iets van hun leven te maken. Want alleen leven is niet genoeg, je moet iets hebben om voor te leven. Tenminste, dat vind ik.

 

Saskia is 28 en heeft psychotische klachten sinds haar elfde. In 2006 kwam ze bij ons voor een second opinion. Daarop volgde opname, behandeling met antipsychotica en cognitieve gedrags- therapie.

Saskia woont met haar hond Meike in het noorden van het land. Schrijven is haar hobby, maar ook haar uitlaatklep. Dingen waar ze niet over wil of kan praten, krijgt ze wel op papier. Door te schrijven kan ze openhartig vertellen over haar leven met schizofrenie.

Saskia heeft een website:  schizofrenieenbergenbeklimmen.nl. Op dit moment doet ze ook mee met de inzamelingsactie voor "Wij zijn Mind".  Ook jij kunt Saskia en de actie steunen