Het is alweer een tijdje geleden sinds mijn vorige Blog. Eindelijk heb ik weer de energie om  te schrijven. Er is best veel gebeurd de afgelopen maanden…

Na 11 jaar is mijn psychiater, Iris Sommer, tot mijn spijt naar een ander ziekenhuis gegaan. Dat kwam best hard aan. Al die jaren heb ik mijn hebben en houden gedeeld en dan ineens… weg. Na veel slechte ervaringen met psychiaters, zag ik bij Iris een nieuwe wereld opengaan. Iemand begreep me (of deed in ieder geval haar best), luisterde naar mijn klachten en trok alle laadjes open om mij te helpen. Helaas had het niet het gewenste effect, maar er gebeurde tenminste wat. Ik wil Iris nogmaals te bedanken voor alles wat ze voor me heeft gedaan. Je bent een top behandelaar geweest al die tijd.
Verder heb ik een intensieve tDcs behandeling gevolgd, maar wederom zonder effect op de stemmen. Regelmatig word ik er moedeloos van en denk ik, waarom zou ik nog? Niks helpt, heb alles geprobeerd. Toch nog de hoop dat er een wondermiddel komt...

Woonproject

Mijn moeder en meerdere mantelzorgers zijn nog steeds druk om het woonproject waar ik vorige keer over vertelde, voor elkaar te krijgen. Ze spreken op avonden, bijvoorbeeld (van de gemeente,  over het plan en hebben regelmatig contact met elkaar over hoe het te realiseren valt. Maar er zijn tegenslagen geweest: degene die een belangrijke rol speelde in het project, heeft zijn portefeuille neergelegd. Nu moeten ze dus op een andere manier verder.
Ik blijf ervan uitgaan dat het gaat lukken en dat ik mijn eigen plek krijg waar ik me veilig kan voelen! Als ik maar kan verhuizen in een ‘goede’ periode, helpt dat al enorm. Voorlopig is het nog niet zo ver. Wordt vervolgd…

Afscheid

We hebben helaas ook afscheid moeten nemen van mijn hondje Therra. Ze is 15 jaar in ons midden geweest en heeft voor veel leuke, mooie herinneringen gezorgd. Moeilijk hoor, een huisdier geeft zoveel liefde. Onwerkelijk dat dat “gewoon” pats boem weg is! Daarbovenop reageren mijn stemmen heel erg, wat het er niet makkelijker op maakt. “Ik had dit moeten doen, ik had dat moeten doen, het is mijn schuld, je bent een slechte baas” en zo kan ik nog uren doorgaan.

Grenzen verleggen

Toch zijn er ook positieve dingen. Ik ben bezig om stap voor stap wat grenzen te verleggen. Zo loop ik met Tommie, m’n hondje nu 3 x per dag een (heel) kort rondje om de flat heen. Aan de voorkant naar buiten, aan de achterkant naar binnen. Daar ben ik best trots op. Ik merk dat Tommie het fijn vindt. Ik zelf vind het nog wel eng, maar ik doe het!!!
Daarnaast werk ik met veel plezier voor de Patiënten Advies Groep  van de afdeling psychiatrie in het UMC Utrecht. We vergaderen, geven adviezen voor onderzoeken en behartigen “de belangen van de patiënt”. We nemen vragenlijsten af  over tevredenheid, veranderingen etc., we maken 2-3 keer per jaar een nieuwsbrief, we gaan naar beleidsmiddagen, publiekslezingen. We worden voor steeds meer dingen gevraagd, dat geeft een goed gevoel.

Er is best veel gebeurd, ik zei het al. Ik ga proberen om wat frequenter te schrijven.

 - Marith

Marith Lagendijk heeft psychotische klachten sinds haar 12e. Sindsdien komt ze naar het UMC Utrecht Hersencentrum voor behandeling. Tegenwoordig ook omdat ze lid is van de Patiënten Advies Groep. Deze groep patiënten adviseert de afdeling psychiatrie. Gevraagd en ongevraagd. Marith zal zelfstandig gaan wonen in een begeleid wonen project. In deze blogs vertelt ze alles over de aanloop en over wat ze meemaakt in haar leven met Psychose.