Psychologische aspecten puberteit

Puberteit

De puberteit is de ontwikkelingsfase die leidt tot zelfstandigheid. Pubers willen onafhankelijk worden van hun ouders en willen hun eigen beslissingen nemen. In deze periode spelen vaak een heleboel ambivalente gevoelens tussen kinderen en ouders een rol.

De puberteit plaatst het lichaam in het centrum van de belangstelling. Dat is een nieuw gegeven, want in de kindertijd speelt dat veel minder. Een jong kind vindt zijn lichaam gewoon en stelt zich daar weinig vragen bij. In de puberteit daarentegen is alle aandacht gericht op het veranderende lichaam. De spiegel wordt een belangrijk instrument. Tieners maken zich op, turen naar jeugdpuistjes en zijn veel bezig met kleding. Op deze manier maken ze kennis met zichzelf. Tot zover iets over pubers in het algemeen, dus met of zonder schisis.

Wat is er dan anders bij pubers met een schisis?

In het begin van de behandelfase was de schisis vooral het probleem van u als ouders. Uw kind maakte de afwijking niet bewust in de niet-geopereerde vorm mee. Zoals gezegd gaan kinderen zich tijdens de puberteit meer bezighouden met hun lichaam en uiterlijk.

Uw kind denkt na over zichzelf en over zijn afwijking. De schisis wordt nu het probleem van uw kind zelf, maar het heeft een andere betekenis voor hem dan voor u. Hij vindt zichzelf soms lelijk en vindt dat er veel gecorrigeerd moet worden. Daarentegen ziet u vanuit uw gezichtspunt het einde naderen van de lange behandeling en vergelijkt u met hoe het er vroeger uitzag. ‘Vroeger’ telt echter (meestal) niet voor een puber.

Heel wat deskundigen hebben de puberteit bestudeerd. Ook die van jongeren met een schisis. Het zijn vooral de sociale situaties met grote groepen mensen die moeilijk zijn. Individuele, persoonlijke acceptatie door anderen levert veel minder problemen op. De normale puber-problemen met het uiterlijk en de bejegening en sociale acceptatie worden veelal (soms wel en soms niet terecht) aan de schisis gekoppeld. Dat er bij een zichtbare afwijking op deze leeftijd meerdere keren psychische problemen worden gerapporteerd is niet verwonderlijk; het is in de praktijk echter niet altijd gemakkelijk aan te pakken. Het zijn veelal de ouders die het melden en de jongeren zijn vaak niet erg toeschietelijk. Soms hebben ze zelf helemaal geen behoefte aan contact met een psycholoog. Ook is het vaak zo dat een gesloten afwerende houding naar de ouders toe wordt geïnterpreteerd als psychisch problematisch, terwijl het in feite gedrag is dat op deze leeftijd heel normaal is.