Het hepatitis C-virus (HCV) veroorzaakt een ontsteking van de lever. De infectie verloopt vaak zonder duidelijke klachten, maar kan chronisch worden en op termijn leiden tot levercirrose en leverkanker.
Indicatie voor diagnostiek
• Bij verdenking op hepatitis C of mogelijke blootstelling aan HCV.
• Voor screening bij een verhoogd risico op HCV-infectie.
• Voor het vaststellen van een actieve infectie en het beoordelen van het behandelresultaat.
Het eerste onderzoek bestaat doorgaans uit het bepalen van HCV-antistoffen in serum. Bij mogelijke blootstelling in de afgelopen drie maanden of een verminderde afweer wordt daarnaast een kwantitatieve HCV-RNA (viral load) bepaald in bloed met PCR.
Uitslaginterpretatie en aandachtspunten
• Een positieve antistoftest, bevestigd met immunboblot, kan passen bij een actieve of doorgemaakte infectie. HCV-RNA-onderzoek is nodig om vast te stellen of het virus nog aanwezig is.
• Een negatieve antistoftest sluit een recente infectie (in de afgelopen 3 maanden) niet uit. Ook bij een verminderde afweer kunnen antistoffen niet, of veel later pas, aantoonbaar worden. In dergelijke gevallen is een HCV-RNA-onderzoek is nodig om vast te stellen of het virus nog aanwezig is.
• HCV-antistoffen zijn na genezing meestal levenslang aanwezig. Gebruik HCV-RNA-onderzoek bij verdenking op herinfectie en voor beoordeling van het behandelresultaat.
• Genotypering en resistentieonderzoek kunnen in specifieke situaties bijdragen aan de behandelkeuze. Deze onderzoeken zijn niet bij iedere patiënt nodig. Resistentieonderzoek kan onder andere relevant zijn wanneer een eerdere behandeling onvoldoende effect heeft gehad.
Zie de bijbehorende bepalingen voor de aanvraag- en materiaalgegevens.