Van idee naar impact: hoe LMNR uitgroeide tot een bewezen kweekvijver voor verpleegkundig leiderschap

Lisette Schoonhoven over de oorsprong en betekenis van LMNR

Tijdens de eerste gezamenlijke bijeenkomst van de nieuwe LMNR deelnemers nam Lisette Schoonhoven hen mee in het verhaal achter het programma. Met zichtbaar enthousiasme schetste zij hoe LMNR is ontstaan, waarom het nodig was, en welke impact het programma inmiddels heeft gehad op eerdere lichtingen. Haar boodschap was helder: LMNR is geen toevallig initiatief, maar een bewust opgebouwde investering in de toekomst van het verpleegkundig onderzoek.

Lisette Schoonhoven is hoogleraar Verplegingswetenschap in het UMC Utrecht en sinds meerdere jaren eindverantwoordelijk voor het programma. Marianne Lensink is programmacoördinator, die samen met het programmateam zorgt voor de organisatie, begeleiding en doorontwikkeling van het traject.

Een kantelpunt in 2015

Lisette begon haar verhaal met een stap terug in de tijd. “Ik neem jullie even mee terug naar 2015. Dat was een belangrijk moment voor het verpleegkundig onderzoek in Nederland.” In dat jaar liep het ZonMw‑programma Tussen Weten en Doen. Voor het eerst kwamen er substantiële subsidies beschikbaar specifiek voor verpleegkundig onderzoek. Tegelijkertijd telde Nederland slechts vier hoogleraren Verplegingswetenschap: Petra Roodbol (Groningen), Jan Hamers (Maastricht), Marieke Schuurmans (Utrecht) en Theo van Achterberg (Nijmegen). “We realiseerden ons: als we elkaar blijven beconcurreren, blijven we klein. Als we samenwerken, kunnen we het vak echt verder brengen.”

Het echte probleem: geen structurele kweekvijver

Volgens Lisette lag het probleem niet bij het gebrek aan talent. Integendeel: er waren veel getalenteerde verpleegkundigen met een PhD en ambitie voor onderzoek. Wat ontbrak, was structuur. Er was:

• geen programma dat verpleegkundigen voorbereidde op academisch leiderschap;
• geen zicht op wie de potentiële toekomstige leiders waren;
• geen systematische ondersteuning in strategisch denken, positionering en netwerkvorming.

“We hadden mensen nodig die het onderzoek verder brengen, zichtbaar maken en verbinden aan praktijk en beleid. Niet iedereen hoeft hoogleraar te worden, maar je moet wél investeren in mensen met potentie.”

De geboorte van LMNR

Vanuit die gezamenlijke overtuiging vroegen Jan Hamers, Marieke Schuurmans en Theo van Achterberg aan ZonMw of resterende subsidiegelden ingezet konden worden voor talentontwikkeling. Dat verzoek werd gehonoreerd. Zo ontstond LMNR (Leadership Mentoring in Nursing Research): een leiderschapsprogramma voor post‑PhD verpleegkundigen, gericht op wetenschappelijke ontwikkeling, leiderschap en strategische positionering.

De Universiteit Utrecht kreeg de opdracht het programma te ontwikkelen. Onder leiding van Thóra Hafsteinsdóttir werd LMNR ontworpen op basis van een systematische review naar internationale leiderschaps‑ en mentoringprogramma’s en interviews met nationale en internationale experts. “We wilden geen mooi programma op gevoel, maar een evidence‑based programma waarvan we konden laten zien dat het werkt.”

Aantoonbare impact

LMNR is vanaf het begin wetenschappelijk geëvalueerd. De resultaten van eerdere lichtingen zijn overtuigend en vormen een belangrijk onderdeel van Lisettes verhaal aan de nieuwe deelnemers. De evaluaties laten zien dat:

• veel fellows zijn doorgestroomd naar hogere academische posities, zoals assistant professor, associate professor, lector of hoogleraar;
• er een duidelijke toename is in publicaties, succesvolle subsidieaanvragen en internationale samenwerkingen;
• deelnemers aangeven strategischer te zijn gaan denken en handelen in hun loopbaan, met meer regie op hun onderzoekslijn en positionering.

Deze aantoonbare impact was voor ZonMw reden om het programma structureel te ondersteunen. Inmiddels zijn LMNR 4 tot en met 7 toegekend, waardoor het programma tot 2030 kan worden aangeboden.

Investeren in mensen, bouwen aan het vak

Lisette benadrukte richting de deelnemers – maar ook impliciet richting bestuurders en organisaties – dat LMNR meer is dan individuele loopbaanontwikkeling. “Voor organisaties betekent dit: je investeert niet in één persoon, maar in duurzame onderzoekscapaciteit en toekomstig leiderschap voor het vak.”

Met LMNR wordt gebouwd aan een sterke, onderling verbonden groep verpleegkundig wetenschappers die het vak verder brengen, nationaal én internationaal. Voor de nieuwe deelnemers is het programma een intensief leertraject; voor zorgorganisaties, hogescholen en universiteiten is het een strategische investering in de toekomst van verpleegkundig onderzoek.

9 februari 2026