Terug

Blog: drie minuten

Spelende kinderen

Als klein kind is onze zoon helemaal bezeten zijn van fantasieverhalen. Een Pokémon tijdschrift in huis staat garant voor wekenlang verhalen over Pikachu en vrienden, ’s ochtends, ’s avonds, eigenlijk altijd. Best grappig en op het eerste oog onschuldig. Maar als het op een gegeven moment op school niet meer lukt, omdat steeds weer fantasiegedachten met je aan de haal gaan, dan is het niet leuk meer. En daarnaast komen er ook steeds meer frustraties over vriendjes die jou niet meer lijken te begrijpen.

Gelukkig vinden we samen steeds een betere manier om de dagen weer prettig te maken en volgen daarbij jouw unieke persoonlijkheid. Soms blijkt een werkende oplossing van kinderlijke eenvoud. Het eindeloos praten over een spel of tv-serie, het wordt voor jou en voor ons te vermoeiend. Samen met onze ‘ouder-psycholoog’ bedenken we de 3-minuten-regel. Op een aantal vaste momenten op de dag praten we dan precies 3 minuten samen over dat superleuke spel. Die 3 minuten is er echte aandacht. Nog helemaal niet zo simpel om goed te blijven luisteren naar een spraakwaterval over Minecraft. Na de drie minuten ronden we het gesprekje af. En het werkt! Onze zoon heeft geleerd om zijn verhaal een einde te geven en kan dan zelf ook weer door. Het geeft ook rust voor ons allemaal. De laatste maanden heeft hij het niet meer zo nodig, die 3-minuten-regel. Maar als het weer even anders loopt, vraagt hij er zelf weer om. Dan is de behoefte er weer om op die manier zijn hoofd ‘leeg te maken’.

En dan lijkt autisme opeens heel simpel. De ‘drie-minuten-regel’ als ultieme oplossing voor het kind met veel verhalen in z’n hoofd. Zo simpel is het natuurlijk niet. Maar dat zie je pas, als je het door hebt.

---

Peter is getrouwd met Bertine en heeft zoons in de leeftijd van 6 tot 19 jaar. Vier jongens met ieder hun eigenheid; slim, vrolijk, serieus, eigenwijs, onhandig, handig. Drie zijn gediagnosticeerd met een autisme.

Peter werkt in het UMC Utrecht als informatiemanager en zingt in zijn vrije tijd. Hij is ook lid van de Familieadviesgroep die de afdeling Psychiatrie bijstaat. Peters verhalen zijn eerder gepubliceerd in LMA magazine, het tijdschrift van de Stichting Leven Met Autisme .

De kinderen op de foto zijn niet de echte kinderen van Peter.